Afvinken

In een land waar 't vinkje’ op levensmiddelen inmiddels verdwenen is, worden wij keer op keer geconfronteerd met nieuwe afvinkmomenten. Versterking van de risicocultuur en de controle daarop, dat is het doel. Gevolg: zwaardere controle-eisen, die steeds duurder worden, terwijl het nut en de noodzaak soms moeilijk uit te leggen is. Pensioenfondsen hebben hier mee te maken, accountants en natuurlijk ook de winkeliers.

Ik kan deze laatste groep niet altijd uitleggen welke extra zekerheid die extra controles opleveren ten opzichte van de oude situatie. Ik heb het nu alleen nog maar over de controle-eisen en niet de verschillen in de uitvoering, de handhaving van wetgeving binnen lidstaten, alsook het gebrek van transparantie in de risicobeoordeling. Dat laatste speelt onder andere bij productcontroles.

Controles zijn met name goed als het daadwerkelijkheid risico’s wegneemt, maar controleren leidt niet automatisch tot meer zekerheid.

De lokale ijsclub heeft, geïnspireerd door pensioenfondsen, onlangs ook het three lines of defence model ingevoerd ter controle van het ijs. De eerste lijn boort een gaatje in het ijs en controleert of het dik genoeg is om op te schaatsen, de tweede lijn controleert of de controle goed is uitgevoerd en de derde lijn controleert de opzet en effectiviteit van de controleprocessen. Alles lijkt perfect geregeld, maar inmiddels schijnt de zon en ….

Dus wat doe ik: gewoon zorgeloos schaatsen op de tijdelijke kunstijsbaan in het Olympisch stadion in Amsterdam. Stond ook nog op mijn ‘to-do-lijstje’, kan ik toch iets afvinken.­

Mr. Patricia Hoogstraaten RAE
directeur